۲۵ شهريور ۱۳۹۲

اذربایجان غربی 2

مرگ تدریجی یک دریاچه

سال 1362 وقتی ازمنطقه عملیاتی والفجر 2 که در ارتفاعات پیرانشهردرجریان بود ،به طرف ارومیه حرکت کردیم .مردمان زیادی در حاشیه جاده ساحلی با پارک خودروهای شان مشغول اب تنی بودند.دران روز گرم تابستنان ما هم در کناری ایستادیم و ساعتی از ان موهبت خدادادی بهره بردیم.از ان روز سال ها گذشت و من هفته گذشته چند روزی در استان اذربایجان غربی بودم و برای رسیدن به ان استان می بایست از جاده داخل دریاچه عبور می کردیم.دیدن دریاچه که از ان همه زیبایی و شورو جریان زندگی اینک تک وتنها مانده دلم را به درد اورد.در طول اقامت در ان استان بیش از صد کیلومتر از جاده ساحلی را طی کردم اما انچه که دیدم غیر قابل تصور بود.دیگر از ان همه ازدحام و انعکاس زیبای اسمان ابی بر روی اب شور دریاچه خبری نیست .انچه باقی مانده تا بیکران زمینی است که بعضی از جاهای ان به کویر بیشتر شباهت دارد تا دریاچه.تنها. بخش از دریاچه هنوز هم نفس می کشد واخرین سال های حیات خود را با اندک مردمی که به مهمانی ان می ایند می گذراند.باور کنیم که نجات دریاچه دارد دیر می شود و شاید هم کمی دیر شده است.

هیچ نظری برای این مطلب وارد نشده است!
نام Name
ایمیل Email
سایت Website
پیغام Message
کد امنیتی : Security Code :
اگر تصویر نمایش داده نشده است و یا خوانا نیست، لطفا بر روی آن کلیک کنید تا عبارت جدیدی نمایش داده شود.
541367