۰۱ آبان ۱۳۹۱

بدون عنوان

مرتضی غفاری [ ۰۱ آبان ۱۳۹۱ ]

دو قانون اساسی بر دایره ی آتشین مردهای چوب باز سایه می اندازد:
1- همه چیز،... زمان و مکان و ساز و نقاره در خدمت کسی ست که باید چوب را بیندازد! نوازنده کمترین اعتنایی به آن که دفاع می کند ندارد و هر بار نوا و ریتم خود را با رقص مرد مهاجم هماهنگ می سازد.
2- چوب زدن همان است و گرفتن چوب، همان! نمی شود بزنی اما شانه از زیر انتقام حریف خالی کنی...
شاید از خودتان بپرسید که؛ چه مرضی ست آخر؟! که آدم بیاید و پایش را به چوب بسپارد... خوب دیگر!... معلوم است که هنوز چیزی از جادوی ساز و جادوی نقاره و شعبده ی آن دایره ی انسانی نشنیده و تجربه نکرده اید!


جناب غفاری سلام
مثل همیشه منبع اطلاعات و الهام.ممنون از شما.


نام Name
ایمیل Email
سایت Website
پیغام Message
کد امنیتی : Security Code :
اگر تصویر نمایش داده نشده است و یا خوانا نیست، لطفا بر روی آن کلیک کنید تا عبارت جدیدی نمایش داده شود.
541307